fbpx
Μαρία Σταυρίδου

Μάτια πόθοι

Μάτια… δυο πράσινες λίμνες, κάθε πρωί με βυθίζουν στην αγκάλη τους, μου ψιθυρίζουν μ΄ αγάπη “Καλημέρα”, ζεσταίνουν την καρδιά, χαϊδεύουν τρυφερά τα μαλλιά και ανοίγουν τα παράθυρα να μπει η ζωή στο σπίτι… Πόσο απίστευτα τυχερή άραγε θεωρούμαι που αυτά τα υπέροχα μάτια δηλώνουν κάθε μέρα την αγάπη τους, την πίστη τους, την αυτοθυσία τους!

Δεν ξέρω αν είμαι τυχερή, ξέρω πως παλεύω ν΄ αποφύγω τα κάτοπτρα της ψυχής μου. Φοβάμαι πως αν σταθώ απέναντι τους, θα δω εκείνα τα μάτια τα σκοτεινά που χαράχτηκαν μέσα μου. Δυο σκοτεινοί δαίμονες που κατάφεραν ν΄ αγγίξουν τη ψυχή μου, που έμαθαν χωρίς καν προσπάθεια, όλα τ΄ απόκρυφα μυστικά, τις πνιγμένες ανάγκες του κορμιού μου, τ΄ άγραφα “θέλω” και “αναζητώ” που δεν τόλμησα να ψιθυρίσω ούτε καν στο σκοτάδι. Ο διάολος αποφάσισε να παίξει μαζί μου, να δοκιμάσει την πίστη και τη λογική μου και μου έστειλε τον πιο ύπουλο συνεργάτη του. Έναν Άδωνη ταμένο στην αμαρτία, που έβαλε σκοπό να με τρελάνει.

Κάθε ξημέρωμα ορθώνω το ανάστημα και υπενθυμίζω στον εαυτό μου ποια ακριβώς είμαι και κάθε δειλινό παρακαλάω να βρεθεί τυχαία στο διάβα μου εκείνος. Εκείνα τα μάτια που γεννήθηκαν για να με κατακτήσουν, που μπορούν να μ΄ αγγίξουν και ας βρίσκονται δεκάδες μέτρα μακριά, να με ξεντύσουν μέσα στο άγνωστο πλήθος της διάβασης χωρίς ντροπή, να μου χαρίσουν χάδια που κανένας εραστής δεν θα τολμούσε. Μάτια… δυο σκοτεινοί πολεμιστές της ηδονής, ταμένοι να μου αποδείξουν πως είμαι η νέα τους κατάκτηση.

Επιστρέφω στο καταφύγιο της ζήσης, χαμογελάω στις πράσινες λίμνες που μου έχουν χαριστεί, κολυμπάω στα γνώριμα νερά, αφήνομαι. Κι όμως όταν το κορμί καταλαγιάζει, όταν η σκέψη κουρνιάζει πάνω στα σεντόνια, το σκοτάδι επιστρέφει. Είναι σαν να διεκδικεί την ίδια μου τη ψυχή, τον λόγο της ύπαρξής μου. Σφραγίζω τα μάτια, κλειδώνω τα χείλη και παρακαλάω θεούς και αγγέλους να με λυπηθούν. Δεν με τρομάζει η αμαρτία, μα εκείνα τα σκοτεινά μάτια που έχουν την ικανότητα να μαντεύουν όλα όσα είναι αδύνατο να παραδεχθώ, όλα όσα η ψυχή δεν ομολογεί στον βασανιστή της, όλα όσα ο Θεός έκρυψε βαθιά μέσα μας τρομαγμένος. Μάτια μου όμορφα… δυνάστες της ψυχής μου… ακόμη σας πολεμάω, κρύβομαι σαν μαθητούδι στις γωνιές, παρότι ξέρω πως εσείς είστε οι ανίκητοι πόθοι μου. Μάτια μου…

Μαρία Σταυρίδου

One thought on “Μάτια πόθοι

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: