fbpx
Μαρία Σταυρίδου

Σε λίγο θα μπει ένας καινούριος χρόνος… Να θυμάσαι, σ’ αγαπώ!

Άλλη μια χρονιά, άλλη μια μαχαιριά, άλλη μια ερωμένη δίχως φιλιά. Από παντού ευχές και Χρόνια Πολλά και εγώ πάντα στο παραθύρι, φορώντας το χάδι της εσάρπας, που μου χάρισες εκείνη την πρώτη Πρωτοχρονιά… Όχι, δεν κάνω παράπονα καρδιά μου, είμαι τυχερή και μόνο που σε συνάντησα, που έβαλα τα βήματά μου δίπλα από τα δικά σου, που μέτρησα τις ανάσες σου, που γεύτηκα τον ιδρώτα της χαράς σου, που σκουπίστηκα στα μαλλιά σου, που πήρα και έδωσα επιθυμίες και λαχτάρες, που άγγιξα έστω και για λίγο το όνειρο, το άπιαστο… Τρία ολόκληρα χρόνια τώρα πάντα εδώ, στο ανοιχτό παραθύρι να σου χαρίζω τις ευχές μου, να σου τις στέλνω σαν αστέρια στον ουρανό και να παρακαλώ να είσαι καλά …

Το ξέρω πως είσαι καλά, το νιώθω! Όσο παράλογο και αν ακούγεται, σε νιώθω! Ανατριχιάζω από τις ανάσες σου, που χαϊδεύουν το σκοτάδι, όταν ο Μορφέας σε ταξιδεύει μακριά, παγώνω από το θυμό σου, όταν οι άνθρωποι σε σπρώχνουν στα σκοτεινά, καίγομαι ολόκληρη όταν ο πόθος σε παίρνει αγκαλιά. Κάθε ανάσα, κάθε χτύπο της καρδιάς την έχω εδώ δίπλα μου, ξαπλωμένη στο άδειο μαξιλάρι, που σε καρτεράει και ας ξέρει πως δε θα ‘ρθεις ξανά. Σταμάτησα να καταριέμαι τη μοίρα, που μας θέλει χωριστά, σταμάτησα να κλαίω και να σπαρταράω σαν άρρωστη τρελή γριά. Αποδέχθηκα το δώρο της να σε συναντήσω κι ας μην σ’ έχω πια αγκαλιά. Σκληρή τιμωρία για δυο καρδιές που θα είναι για πάντα δεμένες, για πάντα ταμένες στου έρωτα τη στρατιά.

Ήταν τόσο δύσκολο ν’ αποδεχθώ τη φυγή σου… Για μήνες αισθανόμουν πως η ζωή μου είχε σταματήσει να έχει νόημα, πως οι ανάσες συνέχιζαν να με κρατάνε όρθια, μόνο και μόνο για να με βασανίζει ο πόνος του χωρισμού μας. Μετά… μετά ναρκώθηκα με τις πλαστικές ψευδαισθήσεις, που τόσο απλόχερα μου προσφέραν όλοι, άρχισαν ταξίδια σκοτεινά στα πιο παράλογα μονοπάτια του μυαλού, εικόνες μπερδεμένες και ανατριχιαστικές, που γέμισαν πνιχτά βογγητά το στόμα μου και μαύρη απελπισία την καρδιά μου. Δεν ξέρω πώς ξέφυγα… τα κατάφερα όμως και αποφάσισα να κάνω σύμμαχο τον πόνο, συγκάτοικο τη λύπη, συνάδελφο την απώλεια…

Η ζωή είναι άδικη, ήταν το πρώτο μάθημα που μου έκανες… δεν το ξέχασα, το φύλαξα σαν πολύτιμο φυλαχτό στα στήθη μου. Ναι μάτια μου, η ζωή είναι άδικη, αυτό εμείς οι δυο το ξέρουμε καλά. Μας το φόρεσαν πανωφόρι οι μοίρες, που αποφάσισαν να μας κρατήσουν χωριστά. Εμένα μια τρελή γεροντοκόρη σε μια γωνιά και εσένα στυλοβάτη για ένα άρρωστο κορμί, που υποφέρει άδικα, αρχηγό σ’ ένα σπιτικό με δυο παιδιά. Πίστεψέ με, σε θαύμασα όταν αποφάσισες να γυρίσεις πίσω, δίχως να διστάσεις ούτε για μια στιγμή. Λίγοι θα ‘ταν αυτοί που θα θυσίαζαν την προσωπική τους ζωή, για να σταθούν στη γυναίκα που τους χάρισε δυο παιδιά, στη γυναίκα που παραδέχθηκε πως δεν σ’ αγαπούσε πια. Ήταν καθήκον ιερό να βοηθήσεις τα παιδιά σου, που έβλεπαν τη μητέρα τους να λυγίζει αδύναμη από το άρρωστο κορμί και μονομιάς η ψυχή τους γέμιζε πανικό και φόβο, υπό την σκιά της απρόσμενης απώλειας. Θυμάμαι πριν φύγεις μου ψιθύρισες “Συγνώμη…”. Όχι, δεν έχω να σε συγχωρέσω για τίποτα. Για τίποτα! Δεν θα ήσουν η αγάπη της ζωής μου αν δεν γύριζες πίσω, αν δεν θυσίαζες τα πάντα γι’ αυτές τις δυο αθώες ψυχές, που είσαι ο μικρός τους θεός, το στήριγμα το δυνατό, το χέρι που θα τα βοηθήσει να ξεπεράσουν τα πάντα σ’ αυτήν τη ζωή.

Είναι παράλογο το ξέρω, όμως βαθιά μέσα μου αισθάνομαι πως σου χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ, που δεν πρόδωσες τον ίδιο σου τον εαυτό γι’ αυτήν την αγάπη, που δεν πρόδωσες τον θαυμασμό και την περηφάνειά μου, που προτίμησες να πληγώσεις την καρδιά μου, μα όχι τη ψυχή μου. Σ’ ευχαριστώ λοιπόν γλυκέ, υπέροχε δυνάστη της ύπαρξής μου! Σ’ ευχαριστώ που μου ‘μαθες τι θα πει “καθήκον”, “σεβασμός”, “ανθρωπιά”… “αγάπη”.

Σε λίγο θα μπει ένας καινούργιος χρόνος αγάπη μου… Εύχομαι να σου φέρει όλα τα καλά αυτού του κόσμου, να σου δώσει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσεις, να σε κάνει ακόμη πιο πεισματάρη και πιο αποφασιστικό, να σε κάνει έναν άξιο πατέρα, έναν άνδρα διαλεχτό. Πριν κλείσεις τα μάτια απόψε, άκου το μυστικό που σου έστειλα ξανά μ’ αστέρι φωτεινό… “Σ’ αγαπώ!”.

Μαρία Σταυρίδου

https://www.mariastavridou.gr/

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: