fbpx
Joanna Sou

Τα όνειρά μου ήταν ροζ και κατάντησαν γκρι

Από την εφηβεία μου ακόμα, θυμάμαι τον πατέρα μου να ανησυχεί και να με ρωτάει διαρκώς για το μέλλον μου, “Τι θα κάνεις στη ζωή σου; Εγώ σου πρόσφερα ό,τι μπορούσα, σπουδές, ένα σπίτι για το μέλλον, εσύ τι σκοπό έχεις; Πότε περιμένεις να αποφασίσεις; Πότε θα αποκατασταθείς;” Εγώ όμως μέσα στην ανεμελιά και την αθωότητά της νιότης μου, άλλοτε του απαντούσα γενικά και αόριστα τη γνωστή ατάκα μου “θα δούμε μέχρι τότε, έχει ο Θεός” , άλλοτε πάλι του απαντούσα ειρωνικά “κάτσε να μεγαλώσω, αν ζω μέχρι τότε” και άλλες φορές “κανείς δεν χάθηκε, εσύ ό,τι ήταν να κάνεις, το πρόσφερες, άσε μας εμάς.” .

Η αλήθεια είναι, ότι κάθε φορά μπορείς να δώσεις και μία διαφορετική απάντηση. Ανάλογα, με τι όνειρα πλάθει και ζωγραφίζει ο καθένας στο νου του, αν θα βάλει χρώμα, αν θα βάλει σχέδιο, αν θα βάλει μυαλό, αν θα βάλει πρόγραμμα, μπορεί να πράξει διαφορετικά στην πορεία της ζωής του. Όμως και από την άλλη πλευρά, αν θα δείξει κατανόηση, αν θα έχει καλή διάθεση. Απαντήσεις μπορούν να δοθούν πολλές. Στην πράξη όμως είναι το θέμα και το αποτέλεσμα θα δείξει, αν η πράξη εκτελέστηκε τελικά σωστά, ώστε να γίνει εφικτό αυτό που ελπίζει και ονειρεύεται ο καθένας από μικρό παιδί. Εξάλλου τη ζωή αλλού την πας κι αλλού σε πάει. Μπορεί να σου κάνει νερά. Πεισμώνει, βγάζει έκτακτο δελτίο καιρού με υψηλά μποφόρ κι ενώ σε ενημερώνει, εσύ μπορεί να αργήσεις να το πάρεις χαμπάρι. Γιατί κάποιο κύμα μπορεί να σου έρθει κατάμουτρα, σαν μία γερή δόση σφαλιάρας, χαριστικά σαν ένα γερό σφιχταγκάλιασμα που θα σε πάει στον πάτο χωρίς έλεος.

Καθώς μεγάλωνα, η απορία του πατέρα μου συνεχιζόταν, αλλά εμένα δεν με πολυαπασχολούσε. Απλώς μου έσπαγε τα νεύρα, όπως ακριβώς του έκανα κι εγώ, σαν τα περισσότερα παιδιά στον κόσμο, το δικό μου πλασμένο με χρώματα και σύνεργα..
Είχα ακόμη τη σιγουριά, είχα ακόμη την ανεμελιά, τα νιάτα, το αύριο και ανέβαλα κάθε τόσο να το σκέφτομαι. Είχα τη δική μου φαντασία ότι τα πράγματα, θα φτιάξουν όπως ήλπιζα και ονειρευόμουν και όσο είχα την ελπίδα κρατούσα το όνειρο κι όσο είχα το αύριο, συνέχιζα να αναβάλλω ακόμη και το σήμερα. Θα το ζούσα κάποτε, δεν το πλησίαζα καν. Ζούσα και προγραμμάτιζα το αύριο, δεν ήθελα καν να το αγγίζω από το όμορφο σήμερα, έβλεπα από μακριά το γοητευτικό αύριο να μου κλείνει το μάτι και εγώ απαθής του γύρναγα την πλάτη.

Ο πατέρας μου ακόμα και σήμερα που έχω περάσει τα πρώτα -αντα συνεχίζει την ίδια ερώτηση. Δεν με εκνευρίζει πια, του απαντώ “ό,τι με φωτίσει ο Θεός.” Όμως ξύπνησα μία μέρα, κατάλαβα ότι πέρασαν τα χρόνια και όσο και αν νιώθω ακόμα παιδί, δυστυχώς δεν είμαι, τουλάχιστον σωματικά. Η σκέψη μου φωτιά, τα λόγια καπνός, το όνειρό μου ήταν ροζ και μετατράπηκε σε γκρι και το αύριο που τόσο λαχταρούσα, μεταμορφώθηκε στο σήμερα. Το σήμερα έρχεται κάθε φορά και με στοιχειώνει γιατί άργησα να καταλάβω, να ανακαλύψω ότι αυτό είναι το γοητευτικό αύριο που μου κλείνει το μάτι και μου φώναζε ψιθυριστά “ζήσε τη ζωή σου, χαμογέλα κι άσε τις αναβολές και τα σχέδια για το Θεό.”. Η ζωή είναι εδώ και δεν έχει ούτε πρόγραμμα, ούτε ωράριο, παρά μόνο λάθη και σκαμπανεβάσματα, παρά μόνο αποτυχίες και μαθήματα, παρά μόνο στραβοπατήματα και χαστούκια γερά.

Θα με ρωτήσεις κάποια στιγμή “κάτι καλό δεν έχει αυτή η ρημάδα η ζωή;” Έχεις δίκιο, ξέχασα να σου πω ότι η ζωή έχει πολλές καλές φιλενάδες που λέγονται στιγμές. Είναι τόσες πολλές, τόσο γρήγορες, που χάνονται από τα μάτια σου, αν δεν τις ζήσεις έντονα εκείνη τη στιγμή. Γι’ αυτές αξίζει να ζεις, για κάθε πόνο και χαρά, για κάθε δάκρυ και ευτυχία .Αυτές είναι που αξίζει να ζεις. Όλα θα φύγουν, όπως και εμείς. Κι όσο ακόμα είμαστε εδώ, πρέπει να υπερνικάμε το φόβο μας, το χειρότερο εχθρό μας και να ζούμε το σήμερα, να κάνουμε πράγματα για μας και όχι μόνο για τα παιδιά μας. Αυτά, όταν έρθει η ώρα θα κάνουν τα δικά τους, σπίτια, θα ακολουθήσουν τα δικά τους όνειρα…

Εδώ θα μείνουν όλα, όπως λένε “τα σάβανα δεν έχουν τσέπες”. Όταν θα φύγω για το μακρινό ταξίδι, θέλω να ξέρω ότι το καλύτερο πράγμα που έχω κάνει στη ζωή μου εκτός από το να έχω καθαρή συνείδηση, είναι να έχω δημιουργήσει όσο το δυνατόν γίνεται ένα καλύτερο κόσμο, να έχω αφήσει το στίγμα μου, να έχω βοηθήσει να δημιουργηθεί μια καλύτερη κοινωνία και μέσα από αυτό να έχω βάλει στη ψύχη μου μια στάλα παραπάνω ικανοποίησης και ευτυχίας. Μην ξεχάσω την επόμενη φορά λοιπόν, που θα με ρωτήσει, τι θα κάνω τη ζωή μου, να απαντήσω “τον εαυτό μου ευτυχισμένο”, ούτε παντρεμένο, ούτε καριερίστα, ούτε
εκατομμυριούχο. Μα ξέρω καλύτερα από όλους και ας άργησα ότι αυτή την απάντηση τη χρώσταγα στον εαυτό μου και σε κανέναν άλλον!

Joanna Sou

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: