fbpx
Στέλλα Σωτήρκου

Και κοίτα που τα μεγάλα λόγια σου, κατάφεραν να κοιμίσουν το ένστικτό μου που μου ούρλιαζε να προσέχω…

Τραβάω τις κουρτίνες να τελειώσει κι αυτή η μέρα. Ήδη το σκοτάδι κατεβαίνει ύπουλα μέσα μου… Το ένστικτό μου ουρλιάζει και πάλι “Μην δέχεσαι τίποτε! Όλα είναι ένα ψέμα!”. Σ’ αυτό το σημείο αρχίζουν οι δικές μου φιλοσοφίες… “Έτσι κι αλλιώς η πραγματικότητα που ζούμε είναι ένα ψέμα. Μήπως τι είναι αληθινό; Ο έρωτας που πετά και χάνεται; Ή τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, που χαϊδεύουν τα αυτιά;”. Τι ευχάριστα όμως που τα ρουφάω! Πώς ηδονίζεται το είναι μου όταν μου μιλάς έτσι! Είναι λες και θέλω να πετάξω από ευτυχία, την ίδια ώρα που με πετάς στον Καιάδα. “Την ψυχή σου κορίτσι μου, την ψυχή σου να σώσεις…”, φωνάζει η διαίσθησή μου, αλλά εγώ σφυράω αδιάφορα και προχωράω στο βάλτο της αυτοϊκανοποίησης…

Στέλλα Σωτήρκου

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: