fbpx
ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Για μένα πίνω φίλε μου, όχι για εκείνη…

Διαφορετική. Αν μου ζητούσες μια λέξη να την χαρακτηρίζει, αυτή θα σου έλεγα. Διαφορετική απ’ όσες είχα γνωρίσει, διαφορετική απ’ όσες είχα συναντήσει, διαφορετική απ’ όσες είχα ακούσει πως υπάρχουν. Δεν έμοιαζε, δεν ταίριαζε, δεν θύμιζε τίποτα και κανέναν. Σε μοναδικό καλούπι σαν να φτιάχτηκε, που μετά από εκείνη έμεινε αχρησιμοποίητο. Ίσως μέσα στο πλήθος αν περπατούσες βιαστικός, να μην την πρόσεχες. Δεν κραύγαζε η μοναδικότητά της. Αθόρυβα περνούσε από δίπλα σου, αθόρυβα και διακριτικά. Σαν να προσπαθούσε να κρυφτεί μες στην πολυκοσμία ή σαν να μην την ένοιαζε να δείξει πως διαφέρει. Κι ίσως ήταν αυτή η “σιωπή”, που φώναζε από μακριά πόσο ξεχωριστή είναι. Γιατί δεν έδειχνε να προσπαθεί να αποδείξει τι αξίζει, τι μπορεί και τι είχε καταφέρει. Γιατί δεν έδειχνε να προσπαθεί να αποδείξει την αξία, τη δύναμη και τη σπανιότητά της.

Ίσως μέσα στο πλήθος αν περπατούσες βιαστικός, να μην την πρόσεχες, μα αν στα έφερνε έτσι η μοίρα και στεκόταν για λίγο μπροστά σου, αν είχες τη θεϊκή τύχη να χαμογελάσουν τα μάτια της στα δικά σου, τότε θα καταλάβαινες πόσο μικρός ήταν ο κόσμος σου πριν από εκείνη τη στιγμή. Τότε θα καταλάβαινες πόσο ανούσια ήταν η ζωή σου, πριν σε λούσει εκείνο το φως. Έρωτας…; Δεν ξέρω αν ήταν έρωτας… μάλλον δέος… ναι, έτσι θα το χαρακτήριζα… ένα ανεξήγητο, παράξενο δέος, γιατί δεν είναι κάτι που συμβαίνει συχνά, να βλέπεις τόσο φως, τόση αλήθεια, τόση δύναμη, μέσα σ’ ένα βλέμμα. Σ’ ένα βλέμμα που… μα το Θεό, δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν! Διαφορετική γυναίκα φίλε μου, απ’ αυτές που δεν γνωρίζεις συχνά, απ’ αυτές που συναντάς σπάνια, απ’ αυτές που θα έπρεπε να ονειρεύεσαι πάντα…

Διαφορετική. Αν μου ζητούσες μια λέξη να την χαρακτηρίζει, αυτή θα σου έλεγα. Με μια ηρεμία μαγική σε κάθε κίνηση, σε κάθε λέξη. Με μια σταθερότητα “αντρίκια” σε κάθε απόφαση, σε κάθε πράξη. Βελούδινο κορίτσι, φτιαγμένο από ατσάλι… Με μια ψυχή που όμοια ομορφιά, δεν έχεις ξαναδεί. Με μια καρδιά που όμοια δύναμη, δεν έχεις ξανασυναντήσει. Μ’ ένα γέλιο που όμοια αλήθεια, δεν έχεις ούτε φανταστεί. Κι είχε πολλά περάσει! Τόσα πολλά που ο νους σου δεν τα βάζει! Λαβωμένη, μα ζωντανή έβγαινε από κάθε Κόλαση. Διαλυμένη, μα όρθια περπατούσε κάθε Γολγοθά, με βαρύ σταυρό στην πλάτη. Μα δεν βαρυγκωμούσε, δεν υπέκυπτε, δεν παραδινόταν. Κι εκείνο της το “ματωμένο” χαμόγελο, παρά τα όσα πέρασε, σκορπούσε φως και γέμιζε λουλούδια κόσμους ολάκερους…

Κι αν τώρα πίνω, δεν είναι για εκείνη. Εκείνη έφυγε, δεν μένει πια εδώ. Μ’ άφησε και συνέχισε τη διαδρομή της και δεν γύρισε να ρίξει πίσω ούτε βλέμμα. Αν τώρα πίνω είναι για μένα. Μόνο για μένα, που μαθημένος σε τούτο τον κόσμο, φοβήθηκα να πιστέψω πως ήταν αληθινή. Για μένα που έψαχνα να βρω το λάθος, το ψέμα, το ψεγάδι και ξέχασα να την αγκαλιάσω όπως της άξιζε. Για μένα πίνω… προσπαθώ να μεθύσω τις σκέψεις μου, να τις ζαλίσω μπας και μ’ αφήσουν να ηρεμήσω. Για μένα πίνω φίλε μου, όχι για εκείνη…

Ανδρέας Φ.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: