fbpx
Μαρία Σταυρίδου

Σε θέλω στη ζωή μου, αλλά δεν είσαι η ζωή μου…

Συνέχισες να στέκεσαι ακίνητος μπροστά στο παράθυρο. Δεν ήξερα αν έπρεπε να σ’ ενοχλήσω. Είχα καταλάβει πια πως ό,τι και αν έλεγα, απλώς δεν θα το άκουγες, όχι γιατί δεν ήθελες, μα γιατί δε μπορούσες. Ήμουν απόλυτα βέβαιη πως όλα αυτά που είχες ακούσει, σε είχαν σοκάρει. Για σένα ήταν απίστευτο μια γυναίκα να θέλει να έχει τη “δική” της ζωή και μέσα σ’ αυτήν και τον σύντροφό της, μόνο που για μένα αυτό ήταν πια το μοτίβο ζωής που ήθελα να ζήσω. Δεν άντεχα ούτε άλλη καταπίεση, ούτε άλλον συμβιβασμό. Είχα ανάγκη να νιώσω πως ήμουν ο “αφέντης” της ζωής μου και ας θεωρούσες πως ήμουν ένας αφέντης εγωιστής και μονόπλευρος. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, είχα την ανάγκη να νιώσω αυτό το είδος ελευθερίας, που εσύ χαρακτήριζες απαράδεκτο.

Εκείνο το απόγευμα απλώς φόρεσες το πανωφόρι σου και εξαφανίστηκες, αφήνοντας πίσω μια απίστευτα βαριά σιωπή να με συντροφεύει μέχρι το πρώτο ξημέρωμα της νέας μέρας. Ήταν άδικο! Ήσουν βαθιά μέσα στη ψυχή μου, κομμάτι της, το πιο σημαντικό και όμως… ήθελα να μπορούσες να με καταλάβεις. Να νιώσεις αυτή μου την ανάγκη να μπορώ να ορίζω την ίδια μου τη ζωή, χωρίς να είμαι υποχρεωμένη να δώσω πρώτα “αναφορά” στον αγαπημένο μου. Δεν ζητούσα ούτε περιπέτειες, ούτε περιττές ελευθερίες για ν’ αποδείξω πως είμαι μια μοντέρνα γυναίκα του σήμερα, που ακόμη περνούσε η “μπογιά” της. Η ζήλια σου είχε θολώσει την κρίση σου και αυτό ήταν το πρόβλημα, το μόνο πρόβλημα που έβλεπα εγώ ανάμεσά μας. Δεν “ψαχνόμουν”, όπως πολύ χαρακτηριστικά με κατηγόρησες, ήθελα μονάχα να νιώσω ελεύθερη. Ναι, καλά το άκουσες… ελεύθερη!

Στην ηλικία μου θέλω να μπορώ ν’ αποφασίζω μόνη για το αν θέλω να γίνω μέλος σ’ έναν φιλανθρωπικό σύλλογο, αν θέλω να ξεκινήσω μαθήματα αυτοάμυνας, αν θέλω να πάω με μια φίλη ένα Σαββατοκύριακο στα ιαματικά λουτρά. Δεν ξέρω πόσο παράλογη ακούγομαι στ’ αυτιά σου, όμως είμαι σε θέση πια να ορίζω τι θέλω να κάνω και γιατί και δυστυχώς μάτια μου δεν θα σου επιτρέψω να το αλλάξεις αυτό. Ναι, είσαι ο σύντροφός μου, ο άνθρωπος που μου στάθηκε, που μ’ έκανε να πιστέψω ξανά στον έρωτα, ο άνθρωπος που χόρτασε τη ψυχή και το κορμί μου, αυτό όμως δεν σου δίνει κανένα δικαίωμα πρώτα να με περιορίζεις και μετά να με κατηγορείς για κάτι που πίστεψέ με, δεν έχω ανάγκη να κάνω! Δεν αναζητώ έναν άλλον άνδρα, μια άλλη περιπέτεια, ενός άλλου είδους ελευθερία. Όχι, δεν το έχω ανάγκη, αν το είχα θα είχαμε ήδη τελειώσει οι δυο μας. Έχω ανάγκη να κάνω κάτι για μένα, μια τρέλα, να πραγματοποιήσω μια επιθυμία του χθες, σήμερα! Γιατί; Είναι απλό καρδιά μου, ο χρόνος που μου απόμεινε πια δεν είναι πολύς και θέλω να τον εκμεταλλευτώ όσο καλύτερα μπορώ. Θέλω να ζήσω την κάθε στιγμή της κάθε μέρας τόσο έντονα, που το δείλι το μόνο που να λαχταρώ να είναι η αγκαλιά σου και το ταξίδι του Μορφέα. Καλώς ή κακώς δεν έχουμε τα ίδια “θέλω” ή τις ίδιες επιθυμίες, το σέβομαι και το μόνο που σου ζητάω είναι να το σεβαστείς και εσύ. Προσπάθησε σε παρακαλώ να το συνειδητοποιήσεις, δεν υπάρχουν ούτε παγίδες, ούτε δράκοι κρυμμένοι στη γωνιά, απλώς μια έντονη επιθυμία να πραγματοποιήσω κάποια όνειρα πριν τελειώσει το “ταξίδι” μου σ’ αυτήν τη ζωή.

Δε θέλω να τελειώσουμε έτσι, παρακαλάω την Παναγιά να παραμερίσεις τον εγωισμό σου και να μας δώσεις μια ευκαιρία, για να σου αποδείξω πως δεν έχω ανάγκη για “παιχνίδια”, έχω ανάγκη να κάνω κάποια πράγματα μόνη μου, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν σε θέλω στη ζωή μου. Προβληματισμένη στάθηκα στο παραθύρι που χθες στεκόσουν εσύ. Λαχταρούσα να δω τη μορφή σου να πλησιάζει, ν’ ανοίγει τη σιδερένια καγκελόπορτα και να σηκώνει το βλέμμα της προς το μέρος μου. Έχω την αίσθηση πως θα περιμένω για μέρες να δω τη μορφή σου, έχω όμως και τη μικρή ελπίδα πως ίσως τελικά να μου κάνεις το χατίρι…

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: