fbpx
Μαρία Σταυρίδου

Μα αλήθεια έχεις το θράσος να μου ζητάς μια ευκαιρία ακόμα;

Όταν σε είδα να στέκεσαι στη γωνιά του δρόμου, για μια στιγμή τα ‘χασα. Ομολογώ πως δεν περίμενα να σε ξαναδώ στη ζωή μου, στη δουλειά μου, στη γειτονιά μου, απ’ ότι φαίνεται όμως το θράσος σου δεν είχε εξαφανιστεί ακόμη. Δεν μπορούσα να προσποιηθώ πως δεν σε είχα δει, αναγκαστικά πλησίασα, παρότι το βλέμμα μου ήδη θα πρέπει να σε είχε προειδοποιήσει πως οι διαθέσεις μου δεν ήταν και τόσο φιλικές. Δεν δίστασες στιγμή, πρότεινες να πιούμε έναν καφέ σ’ ένα από τα παλιά μας στέκια. Δεν δέχθηκα, σου ξεκαθάρισα πως δεν είχαμε απολύτως τίποτα να πούμε, σε προσπέρασα και έφυγα. Μόνο που εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να φανταστώ το μέγεθος της επιμονής σου. Για μια ολόκληρη βδομάδα σ’ έβρισκα στη γωνιά του δρόμου, να προσπαθείς χωρίς κανέναν δισταγμό να με πείσεις να πιούμε έναν καφέ “για χάρη όλων αυτών που ζήσαμε” όπως είπες χαρακτηριστικά κάποια στιγμή. Δεν ήξερα αν έπρεπε να βάλω τις φωνές ή αν έπρεπε απλώς να ξεσπάσω σε δυνατά γέλια. Τελικά δέχθηκα να πιούμε έναν βιαστικό καφέ στο κυλικείο της εταιρίας. Παρότι δεν ήθελα να δώσω λαβές για σχόλια, δεν υπήρχε περίπτωση να σ’ αφήσω να με συνοδέψεις σε κάποιο από τα παλιά μας στέκια, μόνο και μόνο για να σου κάνω πιο εύκολο το παιχνίδι που ήθελες να παίξεις μαζί μου.

Ήπιαμε τον καφέ λοιπόν, κάνοντας υπομονή… πραγματικά υπομονή, όταν το μόνο που ήθελα κατά τη διάρκεια αυτής της μισής ώρας, ήταν να σε περιλούσω με το περιερχόμενο της γεμάτης γυάλινης καφετιέρας που εξυπηρετούσε το τμήμα διαφήμισης. Καυτός καφές σε αντιπαράθεση των ανοησιών που άκουγα… Για μια στιγμή αναρωτήθηκα αν όντως τα εννοούσες όλα αυτά. Ήταν δυνατόν να μου ζητάς μια δεύτερη ευκαιρία όταν με πρόδωσες μ’ αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο; Πραγματικά θα πρέπει να με θεωρείς πολύ ανόητη, για να έχεις το θράσος να μου ζητάς μια δεύτερη ευκαιρία, τη στιγμή που με πρόδωσες με την καλύτερη μου φίλη, αφού πρώτα καταχράστηκες τους κοινούς μας λογαριασμούς. Δεν ξέρω πού βρήκα την υπομονή να σ’ αφήσω να τελειώσεις την αγόρευσή σου. Άκουσα διάφορα “νόστιμα”, πως σε παρέσυρε, πως πάντα μας ζήλευε και ήθελε να καταστρέψει την ευτυχία μας, πως αυτή ήταν που πρότεινε να πάρετε τα χρήματα και πολλά πολλά ακόμη πικάντικα, που μα το Θεό μου γυρίσανε τα έντερα ανάποδα. Σ’ άφησα να τελειώσεις χωρίς να σχολιάσω, σε μια προσπάθεια να διαπιστώσω μέχρι πού θα το φτάσεις. Ομολογουμένως το έφτασες στα άκρα, παρόλα αυτά δεν αντέδρασα. Ίσα ίσα… συμφώνησα μάλιστα να φάμε μαζί το επόμενο βράδυ και μάλιστα στο πιο αριστοκρατικό ξενοδοχείο της πόλης.

Φορώντας το πιο προκλητικό μου φόρεμα, άψογα μακιγιαρισμένη και αποφασισμένη να σου δώσω ένα καλό μάθημα, έκανα κράτηση την πιο ακριβή σουίτα του ξενοδοχείου στο όνομά σου, παρήγγειλα την πιο ακριβή σαμπάνια και τα πιο εκλεκτά εδέσματα, πριν σε συναντήσω στο φημισμένο εστιατόριο του ξενοδοχείου. Σε είδα ενθουσιασμένο να μου προσφέρεις μια εντυπωσιακή ορχιδέα και μάλιστα να μου την στολίζεις στο αριστερό χέρι με μια κίνηση εντυπωσιασμού. Δεν σχολίασα, απλώς χαμογέλασα. Σ’ άφησα να παραγγείλεις τα καλύτερα για να κάνεις το κομμάτι σου και αφού ήπια μια γουλιά σαμπάνια, αναζήτησα έναν πιο ιδιωτικό χώρο για να… πουδράρω τη μύτη μου. Ήξερα καλά πως δεν ήσουν σε θέση να πληρώσεις το εστιατόριο, την σουίτα, την σαμπάνια και όλες αυτές τις χαριτωμένες μικρές εκπλήξεις που σου επιφύλαξα για το υπόλοιπο της βραδιάς. Ναι, ίσως ήταν λιγάκι ανόητο και παιδιάστικο εκ μέρους μου, μα ένας μικρός διάολος που είχε τρυπώσει μέσα μου, ήθελε πολύ να σου την κάνει αυτήν την πλάκα. Έφυγα μ’ ένα ζεστό χαμόγελο, στολίδι στο πρόσωπό μου. Έφυγα, αφού πρώτα σου άφησα ένα μικρό σημείωμα στη ρεσεψιόν “Μην τολμήσεις να με ξαναενοχλήσεις ή να εμφανιστείς ξανά μπροστά μου, γιατί την επόμενη φορά θα την πληρώσεις πιο χονδρά!”

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: