fbpx
Μαρία Σταυρίδου

Ποιος αντέχει την αλήθεια;

Έξι χρόνια σχέση, μια οριστική ρήξη με τους γονείς μου, μια αποβολή και ένα καλάθι γεμάτο όνειρα, οι αποσκευές μου όλες από την κοινή μας πορεία… Δεν θυμάμαι καν πώς ξεκίνησε το ξήλωμα της κάλτσας, το μόνο που θυμάμαι πως ξεκίνησες την απολογία σου με την απίστευτη φράση “Εσύ κορίτσι μου, δεν αντέχεις την αλήθεια!”.

Ακόμη αναρωτιέμαι πως έφτασες σ΄ αυτό το εξοργιστικό συμπέρασμα, πως εγώ δεν αντέχω την αλήθεια, που από την πρώτη στιγμή αποδέχθηκα το γεγονός πως δεν πληρούσες τα στάνταρ της γονικής, ίσως και της κοινωνικής αποδοχής. Που προτίμησα εσένα από μια δηλωμένα άνετη καθημερινότητα, που απαρνήθηκα φίλους, συγγενείς, για να σου αποδείξω πως εσύ για μένα είσαι πάνω απ’ όλους. Που στήριξα όλα τ΄ άπιαστα όνειρά σου, επαγγελματικά και μη, που έβαλα τις ανάγκες μου στην άκρη, που έγινα το φως για να λάμψει ο ανδρικός σου εγωισμός, που έγινα ο σκηνοθέτης για να οριστείς πρωταγωνιστής της ζωής μας, για να καταλήξω τελικά με μια βαλίτσα βρώμικα ρούχα από τα πρόστυχα χάδια που σκορπούσες εδώ και εκεί και μια ψυχή σακατεμένη. Όχι απλώς δεν στάθηκες άξιος δίπλα στην αγάπη μου, μα την κομμάτιασες, σα να ‘σουν λυσσασμένο σκυλί! Μα το Θεό, νομίζω πως μόλις πρόσβαλα τα ζωντανά, που δεν μου φταίνε πουθενά! Θέλεις να πούμε αλήθειες μάτια μου όμορφα;

Τα ψέματά σου μου χάλασαν το στομάχι, η πρόστυχη συμπεριφορά σου μου ξίνισε το γέλιο, ενώ η τεμπελιά σου έγινε ασήκωτο βάρος στους ώμους μου. Δεν ήθελα να το πιστέψω, παρότι όλα βρισκόταν εκεί μπροστά μου! Βλέπεις καλέ μου, δεν κρυβόσουν, εγώ απλώς είχα τυφλωθεί από τις παρωπίδες που μου φόρεσα ως ερωτευμένη. Όταν χάσαμε όμως το παιδί, ήταν το πρώτο δυνατό χαστούκι που με ξύπνησε…

Η “πολύτιμη παρηγοριά” σου, γλέντι μεγάλο μ΄ ένα μπουκάλι ουίσκι στο πιο φημισμένο μαγαζί της παραλιακής, συντροφιά με δυο πορνίδια, έτσι γιατί ο δύστυχος ήσουν μόνος και έπρεπε κάποιος να σου κρατάει το χέρι αυτές τις δύσκολες ώρες, που εγώ σπάραζα μόνη στην κλινική. Εμφανίστηκες μπροστά μου μετά από τρεις ολόκληρες μέρες με ύφος ενοχλημένου, σαν να σε υποχρέωσαν να δηλώσεις παρόν σε συγκέντρωση αιχμαλώτων. Εκνευρισμένος, σχεδόν θυμωμένος, να μου ζητάς τον λόγο, γιατί το κορμί μου με πρόδωσε!

Μήπως έφταιγαν οι ατέλειωτες ώρες δουλειάς στο μαγαζί, όταν εσύ είχες ραντεβού με τους “προμηθευτές” ή μήπως η ένταση των καυγάδων μας κάθε φορά που ρωτούσα γιατί άργησες και εσύ απλώς έβαζες τις φωνές; Δεν έχασα μόνο το παιδί μας, εκείνη τη μέρα έχασα και τις παρωπίδες που φορούσα, ενώ διέταξα τον ψίθυρο που έλεγε πως είσαι ο άνδρας που αγαπώ να σταματήσει, να βγάλει επιτέλους τον σκασμό και να βυθιστεί στην πιο βαθιά, στην πιο σκοτεινή θάλασσα!

Εν περιλήψει, αυτή καλέ μου είναι η δική σου αλήθεια. Αυτή που ένιωσα σαν αχυρένιο ρούχο πάνω στο κορμί μου, αυτή που γέμισε πληγές στην καρδιά μου, που σκοτείνιασε για πάντα τη ψυχή μου. Πες μου τώρα, ποιος από τους δυο αντέχει την αλήθεια;

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: