fbpx
Χρυσάνθη Σ.

Το τέλος λέγεται μόνο όταν κοιτάς τον άλλον στα μάτια

Κάθε μέρα σε αγαπούσα και σε μισούσα το ίδιο. Κάθε μέρα έλεγα πόσο θέλω να σε αγκαλιάσω και ταυτόχρονα να σου δώσω μια σφαλιάρα τόσο δυνατά που να πονέσει το είναι σου! Κάθε μέρα σε έκαιγα και το βράδυ σε συγχωρούσα ξανά και ξανά. Κάθε μέρα σε έχανα, μα πριν χαράξει σε έβρισκα. Κάθε μέρα σε έδιωχνα και μέχρι το βράδυ σε ήθελα ξανά. Κάθε μέρα σε ξεχνούσα και σε θυμόμουν πάλι όταν τα φώτα έσβηναν…

Ώσπου μια μέρα ξύπνησα. Ξύπνησα από τα μάγια του έρωτά σου. Ξεμπέρδεψα το κουβάρι με έναν παράξενο τρόπο. Κάποιος με βοήθησε δίχως να το καταλάβω αρχικά. Κάποιος με απομάκρυνε και με ταρακούνησε αρκετά. Κάτι με ώθησε να μη σε θέλω πια, να μου είσαι αδιάφορος και αόρατος.

Κάποιος με πήρε από όλο αυτό που ζούσα και με προχώρησε μπροστά, δίνοντάς μου την δυνατότητα και την δύναμη να σε αντιμετωπίσω κατάματα και να σου πω “Εμείς οι δύο, ποτέ ξανά!”. Γιατί το τέλος λέγεται μόνο όταν κοιτάς τον άλλον στα μάτια. Από τα μάτια ορίζεται το φινάλε.

Χρυσάνθη Σ.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: