fbpx
Στέλλα Σωτήρκου

Μόνο εσύ μπορείς να σε λυτρώσεις

Αφήνουν οι πατούσες μου ίχνη στην άμμο. Το ελαφρύ κύμα τις εξαφανίζει. Καλοκαίρι με ηρεμία… Αλήθεια, πώς τα κατάφερα; Μόνο η ψυχή μου το ξέρει.

Μεγάλη η βουτιά μέσα μου, την ώρα που με κατάπινε η άβυσσος. Πανικός, φόβος. Να το ονομάσουμε αγώνα επιβίωσης ή μήπως μονόδρομο; Έδωσα μια και κολύμπησα, ανέβηκα προς το φως.

Χαμογελώ ραγισμένη, αλλά σώα, όπως αναδύομαι απ’ τα τρίσβαθα. Διαφορετική ωστόσο… Βλέπεις είδα τα πράγματα αλλιώς, σαν πυροτέχνημα έσκασε στο νου η απόφαση.

Τέρμα πια οι διαφωνίες. Δεν μπορώ ν’ αλλάξω κανέναν. Δεν θέλω άλλη ένταση στη ζωή μου, μόνο ηρεμία. Ν’ απολαύσω το χρόνο που μένει και κυλά βασανιστικά γρήγορα.

Έπεσαν οι άμυνες και τα διλήμματα. Σταμάτησα να σέρνω στην πλάτη μου όλα τα λάθη και τις προσδοκίες των άλλων. “Μόνο εσύ μπορείς να σε λυτρώσεις” ακούω τη φωνή μέσα μου, καθαρά πια…

Στέλλα Σωτήρκου

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: