fbpx
Μαρία Σταυρίδου

Και η μη επιλογή, επιλογή είναι μάτια μου…

Δυο άνθρωποι που σε σημαδεύουν για πάντα, αυτός που γέννησες και αυτός που γεννήθηκες γι’ αυτόν. Μόνο ένας δαίμονας ύπουλος και ποταπός θα ‘βαζε έναν άνθρωπο να επιλέξει ανάμεσα στο παιδί του και στον άνθρωπο που αγαπά. Ποιος μπορεί να επιλέξει ανάμεσα στο οξυγόνο και την ανάσα, ανάμεσα στα σπλάχνα και την καρδιά, ανάμεσα στην αγάπη και τον έρωτα;

Ο μεγαλύτερος μου φόβος ήταν μην τύχει και φορέσω ποτέ τη φορεσιά της «κακιάς μητριάς». Όταν σε συνάντησα τόσο απρόσμενα εκείνο το ξημέρωμα, ήταν αδύνατο να φανταστώ πως ήδη είχες ένα δικό σου παιδί, πως ήδη είχες χτίσει και είχες γκρεμίσει ένα σπιτικό, πως ήδη πονούσες πολύ…

Σαν άγριος πολεμιστής μια άλλης εποχής, κυριολεκτικά μου έσωσες τη ζωή, από κείνα τα δυο απελπισμένα πρεζόνια, που είχαν βάλει στόχο την τσάντα μου. Δεν θυμάμαι καν πώς βρέθηκα χτυπημένη μέσα στα χέρια σου, χαμένη στον φόβο και τον πόνο, που ξαφνικά μαρμάρωσε το κορμί, εξαφάνισε τη λογική. Το μόνο που θυμάμαι είναι εκείνο το υπέροχο χαμόγελο και τη γαλήνη που άξαφνα μ΄ αγκάλιασε, όταν μου ψιθύρισες “Είμαι εγώ τώρα εδώ. Μην φοβάσαι…”.

Έτσι ήταν, σταμάτησα να φοβάμαι, για δυο ολόκληρα χρόνια δεν ξαναφοβήθηκα στη ζωή μου. Στο πλάι μου υπήρχες πάντα εσύ, πάντα… εκτός από τις στιγμές που το καθήκον του πατέρα σε κρατούσε μακριά μου. Μόνο σεβασμό και αγάπη μπορούσα να νιώσω για εκείνο το πατρικό ύφος, τον κρυφό λυγμό στη φωνή, κάθε φορά που μιλούσαμε για τη μικρή Ελπίδα. Μόνο που η Ελπίδα, ποτέ δε θέλησε να με γνωρίσει, ποτέ δε θέλησε να μου δώσει μια ελπίδα, πως ίσως τελικά οι τρεις μας καταφέρουμε να γίνουμε μια νέα οικογένεια.

Προσπάθησες! Το ξέρω πως προσπάθησες και θα ήταν τόσο άδικο εκ μέρους μου να μη σου το αναγνωρίσω! Προσπάθησες να εξαφανίσεις τον μικρό δαίμονα της ζήλειας, να τον κανακέψεις, ακόμη και να τον εξαγοράσεις. Άκαρποι κόποι και η δική σου προσπάθεια και η δική μου. Απόμεινα μόνη σ΄ ένα παγωμένο σπιτικό, συντροφιά με την υπομονή και την αγάπη που σου ΄χω, ν΄ αναρωτιέμαι αν τελικά είσαι ακόμη το ταίρι μου ή μήπως ήταν ένα μικρό όνειρο που ταξίδεψα μαζί του για λίγο, τόσο λίγο!

Σ΄ άφησα να κάνεις μια επιλογή. «Αδιέξοδο…» μου ψιθύρισες πριν με φιλήσεις και φύγεις για το πατρικό καθήκον. Σου φώναξα μέσα στον αγέρα πως θα περιμένω να πάρεις μια απόφαση, μου έστειλες ένα δάκρυ γι΄ απάντηση και από τότε η σιωπή ο μόνος κρίκος επικοινωνίας ανάμεσα μας.

Επιλογή… Ξέρω πως έχεις να κάνεις μια δύσκολη επιλογή, μια επιλογή που εγώ απλώς θ΄ αποδεχθώ.

Επιλογή… τα δάκρυα στέγνωσαν στο πρόσωπό μου και μια αδύναμη φωνή που όλοι ονομάζουν λογική, μου ψιθυρίζει ένα μικρό μικρό επώδυνο μυστικό… Και η μη επιλογή, επιλογή είναι μάτια μου…

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: