fbpx
Μαρία Σταυρίδου

Το νιώθεις όταν σε σκέφτομαι;

Συνέχισα να παρατηρώ τις στάλες καφέ να πέφτουν ρυθμικά μέσα στη γυάλινη κανάτα και να δημιουργούν ομόκεντρους κύκλους… Πάλευα να βρω ένα νόημα ακόμη και σ΄ αυτήν τη συνηθισμένη καθημερινή εικόνα. Πάλευα να βρω εσένα…

“Χτενίζω” τις αναμνήσεις απ’ όλα εκείνα τα πρωινά που ετοίμαζα καφέ και τον πίναμε γελώντας στο κρεβάτι ή στο μικρό κουζινάκι, που φιλοξενούσε τα γέλια, τα πειράγματα, τα φιλιά μας, τις υποσχέσεις για μια ζωή γεμάτη αγάπη, τα όνειρα που τελικά σβήσανε μια μέρα τόσο ξαφνικά. 

Όλα γύρω μου έχουν κάτι από σένα. Τα μαξιλάρια έχουν ξεδιψάσει από το άρωμά σου, τα σεντόνια έχουν σφίξει στην αγκαλιά τους το άγγιγμά σου, το γέλιο και το κλάμα σου έχουν κρυφτεί στις ντουλάπες και είναι αδύνατο να τις ανοίξω και να μην ακούσω μια μικρή εξομολόγηση. Οι τοίχοι πολεμάνε να σκουπίσουν τα δάκρυα. Τους λείπουν οι υπέροχες φωτογραφίες που είχαν αιχμαλωτίσει όλες τις στιγμές αγάπης και ξενοιασιάς που τόσο απλόχερα χαρίσαμε ο ένας στον άλλον. 

Όλα ψιθυρίζουν μέσα στο σκοτάδι τ΄ όνομά σου, όλα δακρύζουν κρυφά που σε χάσανε, που μέσα σε μια στιγμή μείναν ορφανά από το χάδι και τη στοργή σου. Όλα χωρίς να το θέλουν καρφώνουν στιλέτο σουβλερό στην καρδιά μου και μ΄ αφήνουν έρημη και μόνη να παλεύω με αναμνήσεις, με όλα αυτά τα συναισθήματα που δε λεν να καταλαγιάσουν, που έχουν βαλθεί να με τρελάνουν. 

Και όμως το ξέρω, βαθιά μέσα μου το ξέρω πως ό,τι νιώθω το αισθάνεσαι. Ό,τι μ΄ αγγίζει το ακουμπάς, ό,τι με πληγώνει το καταριέσαι… Δεν γίνεται διαφορετικά! Εμείς οι δυο γεννηθήκαμε για να συναντηθούμε, για να ξεκουραστεί η ματιά του ενός πάνω στο χάδι του άλλου, για να ξεδιψάσει η ψυχή του ενός από το κλάμα του άλλου.

Το ξέρω πως αναγκάστηκες να θυσιάσεις την αγάπη μας, πως προτίμησες να πληγωθούμε εσύ και εγώ και όχι οι “άλλοι”… Το ξέρω, ίσως να είχα πάρει και εγώ την ίδια απόφαση. Πολλές φορές οι ψυχές που έχουν την ίδια μοίρα, δε μπορούν να μείνουν μαζί και ας είναι δεμένες για πάντα με σκληρά, αλύγιστα σχοινιά.

Κάθε φορά που πονάω, ματώνεις και κάθε φορά που ματώνεις, καταριέμαι τον πόνο! Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σε βγάλει από μέσα μου, να σε πάρει μακριά από την ανάσα μου, να σε διώξει από το μυαλό μου. Εσύ θα κατοικείς πάντα πάνω στο δέρμα μου, ανάμεσα στις σκέψεις μου, στο βαθύ ποτάμι της ψυχής μου.

Το ξέρω πως οι ψίθυροι οι δικοί μου έρχονται κοντά σου, σε νανουρίζουν κάθε απόβραδο, σε καλωσορίζουν σ΄ αυτήν την άδικη ζωή κάθε ξημέρωμα. Το ξέρω κι όμως θα ‘θελα μέσα στην τρέλα του μυαλού μου ν΄ ακούσω τη φωνή σου, ν΄ ακούσω τη λατρεμένη φωνή να μου ψιθυρίζει “Κάθε σκέψη σου είναι κραυγή που με ξυπνά, κάθε ανάσα σου είναι πνοή που με κρατά ζωντανό, κάθε στιγμή μακριά σου, είναι μια στιγμή ενός τρελού βασανιστηρίου. Κάθε στιγμή! Σ΄ αγαπάω κάθε στιγμή!”…

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: