fbpx
Joanna Sou

Αυτά τα χέρια, πόσα αγγίγματα μπορούν να δώσουν, πόσες αισθήσεις μπορούν να σε κάνουν να ζήσεις…

Αυτή η γλώσσα κάτι μου θυμίζει, κάπου την ξέρω. Κάπου, κάπως, κάποτε, συστηθήκαμε και γνωριστήκαμε. Είναι πολύ μακρινές οι αναμνήσεις αλλά ναι, οφείλω να ομολογήσω ότι τις ένιωσα κι εγώ. Μπορεί να μην τις ξαναζήσω αλλά μου φτάνουν τόσο, όσο για να τις θυμάμαι μια ζωή.

Αυτές οι κινήσεις, οι προστατευτικές, του άντρα προς τη γυναίκα. Το χέρι που θα περάσει πίσω από τη μέση της ή πίσω από τον ώμο της, καθώς θα βαδίζει το διάβα του μαζί της. Το χέρι του, καθώς θα βάζει τη τούφα από τα μαλλιά της πίσω στο αυτί της. Το χέρι του καθώς θα αγγίζει και θα χαϊδεύει το μάγουλο της. Αχ αυτά τα χέρια, πόσα αγγίγματα μπορούν να δώσουν. Πόσες αισθήσεις μπορούν να σε κάνουν να ζήσεις…

Το φιλί στο μέτωπο προστατευτικό, που δίνει ο άντρας στη γυναίκα δείχνει την ανάγκη του να τη προσέχει και να τη φροντίζει. Το φιλί στο μάγουλο πόσο τρυφερό και διακριτικό, πόσο φιλικό και συνάμα να προδιαθέτει πατρικό. Η γυναίκα με τις συστολές της, κρατάει τις αποστάσεις της, η επιφυλακτικότητά της φαίνεται στις κινήσεις της. Ώρες ώρες τα χέρια της είναι μετέωρα. Νιώθει αμηχανία, δεν ξέρει πώς να συμπεριφερθεί. Όταν νιώσει έλλειψη εμπιστοσύνης, απομακρύνεται από κοντά του, αλλά όταν την ελκύει τον πλησιάζει, έστω και διστακτικά μέχρι να την κερδίσει οριστικά και αμετάκλητα, ολοκληρωτικά με τη συμπεριφορά του, να είναι συνέχεια χωμένη στην αγκαλιά του, ωσότου κάνεις να μη μπορεί να τους χωρίσει…

Αυτή η γλώσσα του σώματος κάτι μου θυμίζει, δεν είναι σαν τις άλλες, άπαξ και τη μάθεις δεν τη ξεχνάς ποτέ!

Joanna Sou

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: