fbpx
Χρυσάνθη Σ.

Δεν το μπορούσες το “μαζί”…

Θυμάμαι ακόμα εκείνον τον παράξενο ήχο στο κινητό που σε εκνεύριζε. Ήταν σαν να σε χτυπούσε ηλεκτρικό ρεύμα. Θυμάμαι εκείνο το αυτοκίνητο που τόσο μισούσες, αλλά δεν μπορούσες να το αποχωριστείς, γιατί ήσουν συναισθηματικά δεμένος. Θυμάμαι εκείνο το φευγαλέο βλέμμα σου όταν διασταυρώνονταν με το δικό μου, σαν να μου έλεγες “μην με περιμένεις, όχι απόψε…”.

Θυμάμαι όλες εκείνες τις στιγμές που περίμενες με αγωνία να φύγεις. Όχι όμως τις στιγμές που ήθελες να μείνεις.

Πάντα βιαστικός.
Πάντα ψυχρός και απόμακρος.
Πάντα ο ίδιος.
Πάντα εγκλωβισμένος σε έναν κόσμο δικό σου. Εκεί που εγώ δεν υπήρξα παρά μονάχα ώρες.

Δεν το μπορούσες το “μαζί”. Ο καθένας μόνος του έλεγες. Λες και πίσω από το “μαζί” έκρυβες όλες σου τις φοβίες.

Βιτρίνα. Αυτό με είχες στη ζωή σου, μια γυάλινη βιτρίνα τόσο εύθραυστη, τόσο απόλυτη, τόσο απομακρυσμένη από όλους. Μα πιο πολύ από εσένα τον ίδιο…

Χρυσάνθη Σ.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: