fbpx
Στέλλα Σωτήρκου

Στη θάλασσα βρίσκονται όλες οι απαντήσεις…

Από παιδί είχα την τύχη να γεννηθώ σε τόπο με θάλασσα. Κάθε που μαυρίζει ο κόσμος γύρω, σε κείνη καταφεύγω και σαν μάνα παρηγορήτρα με ηρεμεί.

Τις ώρες που ασφυκτιώ, την αναζητώ. Κάθομαι δίπλα της και μου τραγουδά με την αύρα της, μου χαϊδεύει τα μαλλιά και μου ψιθυρίζει… “Είναι τόσο μάταια όλα αυτά που κάθεσαι και στενοχωριέσαι. Γαλήνεψε στην απεραντοσύνη μου και σήκω όρθια να συνεχίσεις τον αγώνα σου!”.

Τα καλοκαίρια την νιώθω πιο κοντά, την σέβομαι. Γονατίζω στο βυθό της κι ευχαριστώ τον Πλάστη για την προσφορά Του.

Την παρατηρώ πώς αλλάζει χρώματα κάθε που βραδιάζει. Νιώθω το αγκομαχητό της απ’ την κούραση της μέρας και την ακινησία της το βράδυ. Όταν όλη η φύση ησυχάζει και σέρνομαι στα βότσαλα που λαμπυρίζουν κάτω απ’ το φως του φεγγαριού. Μια στάλα σιωπής ψάχνω για να ακούσω τη φωνή μέσα μου.

Η τελευταία μου πνοή, δίπλα της θα ‘θελα να ‘ναι…

Στέλλα Σωτήρκου

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: