fbpx
Μαρία Σταυρίδου

Το φυλαχτό

Ταξίδι μακρινό, ταξίδι σε χώρα βασιλιάδων έκανα με μόνο έναν σκοπό, φυλαχτό σπάνιο να φτιάξω, προστασία στον Έρωτα να βάλω. Ανέβηκα βουνά, σεργιάνισα λιμάνια, άκουσα ιστορίες πολεμιστών και μυστικά σοφών γιαγιάδων. Κολύμπησα σε βρώμικα νερά, συντροφιά μου ψάρια με δόντια φοβερά, φίδια που το καλό δεν θέλαν. Κατάφερα και πάτησα σε γη άγονη, διψασμένη, μα με σπάνιο πλούτο, κρυφό στα σωθικά ποτισμένη. Έταξα κεριά, θελήματα πολλά, ακόμη και της καρδιάς μου τη δροσιά. Έταξα ουρανό, έταξα γη, έταξα ακόμη και την ψυχή, την πέτρα για να πάρω. Πέτρα φυλακισμένο το μάλαμα να έχει, πέτρα που χρόνια καρτερά στολίδι να γίνει για χαρά, πέτρα που ξέρανε να φορούν μονάχα οι βασιλιάδες, πέτρα στο χρώμα βαθιάς θάλασσας που κολυμπά μονάχος του ο κύρης των επτά θαλασσών…

Έπλεξα τάματα θεών, ικεσίες και προσευχές ουράνιων σκιών και μετά κρέμασα την πέτρα στολίδι στο λαιμό να σου χαρίσω. Φόρεσα τα γιορτινά, έβαλα λουλούδια στα μαλλιά και ήρθα να σ΄ αγγίξω. Σε βρήκα πόλεμο να κάνεις με θεριά, με άγρια δαιμόνια ξακουστά, είδα πληγές να σου ‘χουν χαρίσει στο κορμί, αίμα η γη να ΄χει ποτιστεί…

Πάντα το φυλαχτό στα χέρια. Οργή Θεού, οργή θυμού, οργή για τη ζωή που πιο πολύτιμη δεν έχω. Το χέρι χτυπά με δύναμη και η πέτρα σκορπά όλα τα σκοτεινά. Στα χέρια μου απομεινάρια χιλιάδες μικρά κομμάτια, στα μάτια μου δάκρυα για το φυλαχτό που δεν πρόλαβα να σου χαρίσω. “Γιατί κλαις μάτια μου; Το φυλαχτό το δικό μου είναι εδώ, στα χέρια το κρατάω, στα χείλη το ευλογάω, μέσα στην καρδιά μου το φυλάω!”…

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: