fbpx
Μαρία Σταυρίδου

Χαϊδεύω αναμνήσεις έρωτα

Χτένισα τα γκρίζα τα μαλλιά και στόλισα εκείνον τον πρώτο αστερία που μου χάρισες… Θυμάσαι μάτια μου τότε που βολτάριζες ξυπόλητος, μ΄ ανάκατα μαλλιά και ένα πρόσωπο φωτεινό δίπλα στο κύμα; Που γευόσουν την αλμύρα της αύρας, ενώ μάζευες βότσαλα και αστερίες; Άρχισα να παρακολουθώ το παιχνίδι με τα δελφίνια και τους μικρούς αστερίες. Γέλαγες με μια αθωότητα που είχα χρόνια να συναντήσω. Γέλαγες και χόρευες μαζί τους, σα να ήθελες να τους παρασύρεις σε γλέντι παραδοσιακό.

Όταν η ματιά σου με συνάντησε, μονομιάς χοροί και γέλια σταματήσαν. Τρόμαξα, χαμήλωσα το βλέμμα και έτρεξα ντροπιασμένη. Πριν φτάσω στο μονοπάτι, το χέρι σου αιχμάλωτη με είχε, πριν σε κοιτάξω στα μάτια, τα δελφίνια δίπλα μας χαμογελούσαν. Μείναμε συντροφιά μέχρι που τ΄ αστέρια αποφάσισαν να στολίσουν τον ουρανό για χάρη μας. Φωνή δεν έκλεψε τη σιγαλιά, όλα βουβά και μόνο τα χέρια να κρατιούνται δυνατά, να παλεύουν να στείλουν μηνύματα στις σκέψεις, στις ανάγκες, στις επιθυμίες.

Ένιωθα τα μάτια σου πάνω μου και τα χείλη στεγνώνανε σα να είχες τη δύναμη να ρουφάς τις δροσοσταλιές του κορμιού μου, σα να ρουφούσες εμένα την ίδια, αργά, βασανιστικά, απόλυτα… Εκείνο το βράδυ πρώτη φορά γεύτηκα τον έρωτα χωρίς έρωτα, το άγγιγμα χωρίς άγγιγμα, το φιλί χωρίς φιλί. Όλα αόρατα και ταυτόχρονα τόσο ορατά ανάμεσά μας, που ούτε η αύρα δεν είχε χώρο να τρυπώσει ανάμεσα στις ανάσες των κορμιών, ανάμεσα στους αναστεναγμούς των ψυχών.

Σ΄ αυτήν την πρωτόγνωρη ένωση που και οι δυο ψηλαφίζαμε φοβισμένοι, μου χάρισες τον πρώτο αστερία της καρδιάς σου, τον φίλησες απαλά και μετά τον καρφίτσωσες στα μαλλιά. Ακόμη τον φοράω, όσα χρόνια και να περάσουν θα τον φοράω, θα τον στολίζω με καμάρι στα μαλλιά κάθε που θα κατεβαίνω στο ακρογιάλι για να σε περιμένω. Θα το φοράω, μέχρι το τελευταίο ξημέρωμα…

Ξαφνικά η φιγούρα σου μέσα στο δωμάτιο. “Τι κάνεις;” χαμογελάω και σε κρατάω αγκαλιά… “Χαϊδεύω αναμνήσεις έρωτα!”.

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: