fbpx
Μαρία Σταυρίδου

Αταίριαστη ακόμη και μαζί σου, μα… σ’ αγαπάω και δεν θέλω να σε χάσω!

Η ζωή έχει την κακιά συνήθεια να προχωράει, για κανέναν λόγο δεν κάθεται να μοιρολογήσει πάνω από δυο λεπτά. Τόσος είναι ο χρόνος που αφιερώνει πια σε ήθη μουχλιασμένα και παραδόσεις εκτός μόδας. Έγινε βλέπεις σύγχρονη, ξεκίνησε και την πλαστικοποιημένη διατροφή, ενώ ταξιδεύει μονάχα σε θέση πρώτης κατηγορίας μ΄ επιφανείς συνεπιβάτες.

Αταίριαστη… έτσι αισθάνομαι ακόμη και μαζί σου… Έρχονται στιγμές που νιώθω πως πρέπει να “παίξω” διαφορετικά τον ρόλο της αγαπημένης, οι ατάκες μου δεν έχουν σπιρτάδα, οι θεατές έπαψαν να ενθουσιάζονται και τα εισιτήρια που κόβει η παράσταση της ζήσης πια ελάχιστα.

Ίσως να φταίει που έχασα την πίστη μου, σε βλέπω να κυνηγάς σκιές… θολές σκιές που αναζητούν το εύκολο χρήμα και ηδονές της γρήγορης επαφής, όχι μόνο στον έρωτα, παντού. Όλοι βιάζονται για κάποιον διαολεμένο λόγο που ακόμη δεν μπορώ να κατανοήσω και στέκομαι να πάρω μια ανάσα, βαθιά! Μέχρι να πονέσουν τα πνευμόνια! Θέλω να νιώσω ζωντανή, να αισθανθώ τα χέρια σου ζεστά, να με σφίγγουν τόσο δυνατά, σα να θέλουν να με συνθλίψουν, να τερματίσουν τη ζωή μου. Κι όμως… έρχεσαι ξανά κουρασμένος, με δυο μάτια νεκρά και ένα άγγιγμα χλιαρό, αταίριαστο στο πάθος που ακόμη αναπολώ από εκείνες τις ευτυχισμένες μέρες, τις μέρες του έρωτα, όπως συνηθίζω να τις αποκαλώ στο σκοτάδι της θύμησης…

Τι πάθαμε μάτια μου! Μας βλέπω να μαραζώνουμε μέσα σε μια καθημερινότητα που θυμίζει κατ΄ οίκον περιορισμό! Ξέρω… το βλέπω πως εσύ συμβιβάστηκες, ίσως γιατί είσαι πιο ρεαλιστής από μένα την τρελή. Εγώ όμως δεν μπορώ ν΄ ακολουθήσω, δεν ξέρω να χορεύω σ΄ αυτούς τους ανόητους ρυθμούς που όλοι γύρω μας παλεύουν να μου επιβάλλουν.

Θέλω να φωνάξω δυνατά μήπως τελικά ξυπνήσει το φιλότιμο! Δεν αντέχω να βλέπω ανθρώπους να ξεφτιλίζονται πεινασμένοι για το μεροκάματο της φρίκης και της ακροαματικότητας. Είναι αβάσταχτο να παρακολουθώ ψυχές να πουλιούνται με τον πιο φθηνό τρόπο για ένα ακόμη like! Δεν θέλω να δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ, για να πληρώνω ατέλειωτους λογαριασμούς ψεύτικης ομορφιάς. Στην τελική δεν γουστάρω να καθορίζουν άλλοι πώς πρέπει να ντύνομαι, να διασκεδάζω, να γελάω, να κλαίω, να ερωτεύομαι… Αταίριαστη λοιπόν, σ΄ έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνω, που ίσως δεν θα καταλάβω ποτέ.

Δεν θέλω όμως να σε χάσω! Θα κάνω τα πάντα για να δω ξανά τα μάτια τα λατρεμένα να χαμογελούν, να μου στέλνουν μικρά πονηρά μυστικά, που μόνο εμείς οι δυο μπορούσαμε να διαβάσουμε, που ο θεός έρωτας τα ζήλευε, γιατί ήθελε να τα κάνει δικά του, μα εμείς δεν τον αφήναμε να τα βγάλει σε δημόσια δημοπρασία.

Δεν θέλω να χάσω τον άνδρα που με φιλούσε σαν Παναγιά στο μέτωπο και μου λέγε “Χαμογέλα μου!”, που μου αγόραζε καραμέλες σα να ΄μουνα μικρό παιδί που λαχταράει κανάκεμα, που όταν φρενάριζε άπλωνε το χέρι στη θέση του συνοδηγού για να με προστατέψει… Τον θέλω αυτόν τον άνδρα! Τον αγαπάω και δεν έχω καμία απολύτως διάθεση να τον θυσιάσω για να ζήσω αυτήν την άδεια ζωή, που όλοι οι νεοέλληνες πια ονομάζουν… σύγχρονη!

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: