fbpx
Μαρία Σταυρίδου

Άραγε τι σκέφτεσαι;

Βρέχει… η υγρασία τρυπάει το κορμί, ίσως για να μου υπενθυμίσει πως ακόμη είμαι ζωντανή. Συνεχίζω να μετράω ώρες, μέρες, μήνες μακριά σου. Πλάθω ψευδαισθήσεις στο θολό τοπίο, μόνο και μόνο για να ξεγελάσω τον εαυτό μου, να τον πείσω πως ίσως βρίσκεσαι κάπου εκεί έξω, ίσως με περιμένεις σε κάποια γωνιά, κρυώνεις, έχεις γίνει μούσκεμα από την βιαστική βροχή, που δεν σ΄ αφήνει να πάρεις μια ανάσα, που πολεμάει να πάρει μαζί της το άρωμα και την γεύση σου, που θέλει να σε τιμωρήσει, που δειλιάζεις να ‘ρθεις να με βρεις και να με κλείσεις με λαχτάρα στην αγκάλη σου.

Παραλογίζομαι… είμαι έτοιμη να βγω γυμνή στον δρόμο να σ΄ αναζητήσω, να σ΄ αρπάξω από τα κρύα χέρια της βροχής, για να σε κλείσω στο πιο ζεστό καταφύγιο αυτού του κόσμου, την ψυχή μου. Είμαι αποφασισμένη να κατακτήσω την πιο ψηλή βουνοκορφή, να τρέξω στον πιο δύσκολο μαραθώνιο, να κολυμπήσω στην πιο σκοτεινή θάλασσα, μόνο και μόνο για να μάθω τι σκέφτεσαι! Ποια γλυκιά σκέψη σε νανουρίζει τα βράδια, ποιο χαμόγελο σου χαρίζει την πρώτη καλημέρα, ποιο τραγούδι συντροφεύει τα χέρια σου την ώρα που δουλεύεις, ποια μυρωδιά σε ταξιδεύει, ποια γεύση σε ικανοποιεί… Χάρισμα όσα έχω, όσα θ΄ αποκτήσω, όσα θα ονειρευτώ, σε θεούς και δαίμονες για να μου αποκαλύψουν τα μικρά σου μυστικά, τη ζήση που σου έχει χαριστεί μακριά μου.

Η βροχή συνεχίζει και εγώ νιώθω την απογοήτευση να μουδιάζει κάθε κύτταρο της ύπαρξής μου. Μου λείπεις τόσο, που είναι αδύνατο να το περιγράψω με λέξεις, μ΄ αναφιλητά, με κραυγές. Άραγε τι σκέφτεσαι; Με σκέφτεσαι; Αναρωτιέσαι αν είμαι καλά, αν κοιμάμαι, αν τρώω, αν συνεχίζω να ζω μακριά σου;

Ξαφνικά οι σκέψεις παγώνουν. Μια φιγούρα πλησιάζει. Τρέχω ν΄ ανοίξω την πόρτα, το ξέρω πως δεν είσαι εσύ, μα τα πόδια αντιδρούν από μόνα τους. Ο ταχυδρόμος άφησε έναν λευκό, βρεγμένο φάκελο πάνω στο χαλάκι της εξώπορτας. Το ανοίγω με χέρια που τρέμουν, παλεύω να μείνω ψύχραιμη, αναγνωρίζω τις λέξεις που είναι γραμμένες από σένα “Κάθε στιγμή, κάθε ανάσα σε σκέφτομαι. Πάντα θα σε σκέφτομαι, μέχρι οι σκέψεις να πεθάνουν μαζί με μένα, θα σε σκέφτομαι…”.

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: